Kościoły filialne

Nowe kościoły w Mymoniu i Porębach

To nowe, niewielkie kościoły, będące dumą małych społeczności tych wsi.

Jako pierwszy, w szybkim tempie, wyrósł kościół w Porębach. Od momentu podjęcia decyzji do wybudowania i wykończenia świątyni (1984) upłynął zaledwie rok. Poświęcenia dokonał 21 czerwca 1986 r. ks. abp Ignacy Tokarczuk. Kościół jest pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Nowy_obraz

Świątynia usytuowana jest pośrodku wioski, a ze względu na równinny charakter terenu, widoczna jest z daleka. Największa odległość, jaką teraz porębianie pokonują w drodze do kościoła, wynosi tylko 1 km. W niedzielę odprawia się w nim jedną mszę św. o godz. 10.00, zaś w pierwsze piątki miesiąca – o 15.30.

Kościół stoi na parceli o pow. 20 a; jest niewielki – jego długość wynosi 22 m, szerokość – 9 m, zaś wysokość ścian – 7 m. Przy końcu nawy niewielki pseudotransept, zawierający ołtarze boczne. Dach pokryto blachą. W kościele jest stały ołtarz z ambonką, metalowe tabernakulum, stacje drogi krzyżowej i wygodne ławki. Szereg osób z Poręb ofiarowało do swego kościoła cenne wyposażenie liturgiczne (monstrancje, kustodię, welon, kielichy mszalne, ornaty, baldachim, świece ołtarzowe, figury Chrystusa Frasobliwego oraz Chrystusa Króla Wszechświata).

W ołtarzu głównym obraz Serca Jezusowego, ufundowany przez Józefa Szurgota[1], niegdyś podarowany do kościoła w Besku. Po wybudowaniu nowej świątyni w Porębach, ks. Mikosz przekazał wsi także ten obraz. Po prawej freski: „Św. Stanisław” i „Zwiastowanie Anielskie”, po lewej – „Św. Wojciech” i „Zmartwychwstanie Pana Jezusa” (pod nim wejście do zakrystii). Na ścianach nawy freski: „Wesele w kanie Galilejskiej” (koło chóru, po prawej stronie u góry) i „Ostatnia Wieczerza” (koło chóru, po lewej stronie u góry). Przy prezbiterium ołtarze boczne: w prawym – figura NMP, na ścianach freski Maryi Niepokalanej (Niewiasty Apokaliptycznej) i Ojca Świętego Jana Pawła II, Jej czciciela; w lewym – figura św. Józefa, trzymającego na ręku małego Jezusa, powyżej freski Jezusa Miłosiernego i s. Faustyny. Na ozdobionym trzema pająkami suficie stylizowane „Osiem błogosławieństw” i chrystogram „IHS”[2]

Mieszkańcy Poręb są dumni ze swej świątyni, mimo że ich wieś liczy tak niewiele numerów.[3]

 

Nieco później powstał kościół w Mymoniu. Budowa rozpoczęta w 1985 r. została zakończona w 1988 r. 5 grudnia tego roku ks. bp Ignacy Tokarczuk poświęcił nową świątynię pw. Miłosierdzia Bożego. Budynek stoi pośrodku wsi, ma 368 m2 powierzchni i kubaturę 1580 m3. W prezbiterium nad tabernakulum umieszczono mozaikowy wizerunek Jezusa Miłosiernego („Jezu, ufam Tobie”). Po obu stronach postacie świętych: po prawej – św. Jan z Dukli, zaś po lewej – św. Faustyna. Nad oknami nawy głównej dwa malowidła: po prawej – „Jezus w drodze do Emaus”, po lewej – „ostatnia Wieczerza”. Msze św. w niedziele i święta o godz. 8.30, a w każdy pierwszy piątek miesiąca – o 15.30.

Nowy_obraz_1

 


[1] Józef Szurgot (1884-1971), emigrant z Ameryki, jeden z najbogatszych gospodarzy w Porębach, sołtys tej wsi, pochowany na cmentarzu w Besku. Fundator krzyża na skrzyżowaniu dróg w Porębach, kapliczki i obrazu Serca Jezusowego.

[2] W kulturze łacińskiej może mieć trzy znaczenia: Iesus Hominum Salvator (Jezus, Zbawca Ludzi), In hoc signo [vinces] (w tym znaku [zwyciężysz]) lub Iesus Humilis Societas (Pokorne Towarzystwo Jezusowe). Genetycznie wzięty z jęz. greckiego, w którym oznacza skrót imienia IHΣΟΥς (czyt. Ie:su: s – Jezus). W prawosławiu składa się on z liter X (Ch) i P (R) lub I (I) i X (Ch) układających się w krzyż. Są to początkowe litery jednego z dwóch wyrazów w jęz. greckim: Chrystus lub Jezus Chrystus. W kulturze zachodniej występuje wymiana: „IHS” lub „IHC”, będące odpowiednimi (pierwsza, druga i ostatnia) literami (jota-eta-stigma) greckiego imienia Jezusa: ΙΗΣΟΥΣ (Ιησους) (czyt. Ie:su:s). Ostatnia litera (stigma) zanikła w grece klasycznej, zastąpiona przez sigmę. Chrystogram w formie „IHS” po raz pierwszy pojawił się na monetach Justyniana II na przełomie VII-VIII w. Symbol ten, jako stałe godło, obrało sobie w XVII w. także Towarzystwo Jezusowe (Societas Iesu), czyli Zakon OO. Jezuitów.

[3] Opis wnętrza kościoła na podst. szczegółowej relacji pisemnej oraz licznych fotografii Wiktorii Przybyły, mieszkanki Poręb.

Serwis Informacyjny Parafii Besko | Realizacja: Tomasz Jaślar
Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce.